Veertien jaar geleden trapte Dos Sophea op een landmijn in de buurt van haar thuisstad Battambang, waarbij ze één van haar benen verloor. Intussen is ze negentien en heeft ze al de titel van de nationale Miss Landmine 2009-verkiezing op haar naam geschreven. Maar dat is nog niet alles, want dit weekend won ze in Noorwegen de eerste prijs in de internationale 'Miss Landmine Harstad Conference 2010'!
't Is gebeurd... Gisteren naar het Antwerpse immo-kantoor gespoord om er een overeenkomst voor de verkoop van ons appartement te ondertekenen. We woonden er heel graag voor ons vertrek naar Cambodja, maar we besloten toch maar te verkopen omdat verhuren de afgelopen drie jaren niet echt een pretje bleek - huurder nummer één ging er snel uit en liet heel wat schade achter, huurder twee betaalde niet en ging er pas uit na een acht maanden durende rechtbank-slag waarvan we wellicht nooit een cent zullen terugzien, en huurder drie - tsja, die betaalde ook maar een paar maanden alvorens het te laten afweten.
Dus met een beetje pijn in het hart afscheid nemen van ons plekje in '"Tstadt", maar ook en vooral: blij dat het verkocht is, want een hele zorg minder...
Met heel veel dank aan Herman&Hilde, die de afgelopen jaren talloze keren naar Antwerpen zijn gereden om nu weer eens dit en dan weer eens dat probleempje te gaan oplossen!
We hebben gezocht op de Montmartre, we hebben gezocht op de Champs Elysées. Langs de Seine, door de Marais, aan het Centre Pompidou. We slenterden door volkse buurten in het zeventiende arrondissement, langs de Place des Vosgues, het Concorde-plein en tussen het chichi-volk van het Parc Monceau. We bezochten bakkers, restaurantjes en gezellige wijnbars. Zelfs op de Eifeltoren zijn we geklommen, maar dan nog konden we Sarko niet vinden tussen de mensenmenigte. Misschien was hij wel op verlof. Of de Berlijnse muur aan’t uitkappen.
Om maar te zeggen: wij zijn tussen Kerst en Nieuw in Parijs geweest! Ha!
Eindelijk kan ik erover meespreken: het beklemmende gevoel dat je overvalt wanneer je je kindje voor de eerste keer overlevert aan de crèche. Snik. Deze morgen voor dag en dauw was Rufus al paraat. Het ventje was vooral verbaasd om te zien dat er nu nòg een omgeving bestond die hij nog niet had ontdekt. Gelukkig was hij snel op zijn gemak bij Tamara, de crèchemadam (hoe heet dat beroep eigenlijk?) van dienst. Benieuwd wat hij vanavond allemaal te vertellen heeft. Ik gok op ‘kkgggghhgrgrggghgh’.
Net de rit Brugge-Gent doorgemaakt naast een in een kerstman verklede vrouw ergens in haar veertiger jaren. Het was echt niet omdat dat kerstpak in het groot uitpakte met het logo van mcCain. Het was ook niet omdat ze tekeer ging tegen de conducteur omdat die haar ticket - op datum van gisteren in plaats van vandaag - niet aanvaardde ("maar dat is toch niet duidelijk gecommuniceerd", bracht het kerstvrouwtje verontwaardigd uit; "jawel, mevrouw, hier staat de datum"; "ah ja..."); Het was pas toen ze daarna in haar boosheid haar Ipod ofwatdanook op maximumvolume voor de ganse trein de verzamelde hits van Britney Spears liet spelen, dat ik dacht: "waar is het toch misgegaan met onze wereld?" Hit me baby vooral geen one more time!
Misschien wordt het wel een witte kerst en dat is weer eens iets anders. Hoewel Kerstmis in het boeddhistische Cambodja een gewone werkdag is, was men ook hier weer gretig om westerse gebruiken te kopiëren. Zo wenste iedereen je een ‘Happy Merry Christmas’ (ik vermoed dat men denkt dat het feest ‘merrychristmas’ heet en plakt er dan maar ‘Happy’ voor) en verscheen er hier en daar een plastieken kerstboom in het straatbeeld, uiteraard overdadig ondergesneeuwd met allerlei fonkellichtjes en andere glitterende versierinkjes.
De ‘bookshop’ verkocht ook elk jaar kerstkaartjes. Een praktijk die stilaan zijn ingang vond in het plaatselijke leven, maar uiteraard wel met een Cambodjaanse touche: zo was de wenskaart die we eens van een Cambodjaanse buur kregen nog onbeschreven, netjes in het ongeopende plastiekje en met de prijs er nog opgeplakt, zodat we er zeker van waren dat we geen tweedehands cadeau kregen!
Het schrijven van onze kerstkaartjes stond trouwens op de planning voor dit weekend. Een planning die gewoontegetrouw niet werd gevolgd, want we waren veel te geïntrigeerd van al dat wit in onze tuin…
En o ja: onze warm-waterproblemen zijn al van vorige week opgelost, maar dit weekend hadden we dan weer vuurwerk in onze badkamer – en neen, dat was niet de bedoeling – en een verwarmingsketel die het plots liet afweten. De ketel is intussen in orde, wat de elektriciteit betreft wordt er nog flink nagebabbeld met de huisbaas.
Wist u trouwens dat elektriciteit na alles spellingswijzigingen met een k wordt geschreven? Mijn spellingchecker heeft me dat zonet verteld. Ha.
Kruipen is één ding, klimmen een ander. Nadat Rufus bij oma en opa de vier trapjes tussen living en keuken heeft overwonnen, ziet hij in alles een mogelijk klimobject. Eergisteren bedwong Rufus de werkbak en gisteren is hij toch wel een uurtje zoet geweest met de beklimming van de Mount Maxicosi. 
De feiten over Burma (Myanmar) zijn onthutsend: het land telt het op 12 na grootste leger ter wereld, alhoewel er geen buitenlandse vijanden zijn. De vijand wordt dan maar binnenin gezocht: de laatste jaren werden door het leger 3200 dorpen geplunderd en platgebrand, anderhalf miljoen mensen zijn op de vlucht. Uit schrik voor de wreedheden van het eigen leger zoeken zij beschutting in de jungle. Koning Angst regeert: elk moment schrik hebben dat je wordt afgeluisterd, dat je kan worden opgeëist voor dwangarbeid, dat je zonder aanwijsbare reden wordt gevangengenomen of zelfs vermoord. De geslaagde benefietavond We Are Burma in de KVS, een organisatie van goede vriend Ruud die ons in januari nog kwam opzoeken in Battambang, was met alle verhalen een slag in je gezicht, subtiel gecombineerd met allerlei videomateriaal, lezingen en muzikale performances, zodat het geheel erg verteerbaar werd. Onder meer Flip Kowlier, Jan Hautekiet, Rick De Leeuw en Marie Arena kwamen een bijdrage doen. Eén van de hoogtepunten was ongetwijfeld toen Burma VJ Aung Tun kwam vertellen over het illegale journalistieke werk waarmee zijn organisatie nieuws uit Burma naar de buitenwereld brengt. Wij leren vooral de nood om wakker te blijven, om nooit te aanvaarden dat zulk oppressief regime de eigen bevolking gijzelt in steeds armoedigere omstandigheden. Dat wij steeds aan de politiek het signaal moeten geven dat een menswaardig leven belangrijk is. Dat wij steeds het signaal moeten geven dat we verder willen kijken dan de Vlaamse of Belgische grenzen reiken. Dat ook wij onze bijdrage kunnen doen. We Are Burma. (foto van Freeburmarangers.org)
Zeven maanden en één week heeft Rufus nodig gehad om de techniek van het kruipen onder de knie te krijgen. Eerst was het nog aarzelend, met de armpjes telkens ver van de grond, maar ondertussen stevent hij al zelfverzekerd door onze woonkamer op zoek naar electriciteitskabels, krantenpapier of ander evident speelgoed. In volle enthousiasme stoot hij wel regelmatig ergens tegenaan, wat de recordpoging blauwe plekken op zijn voorhoofd verklaart...
En nog twee foto's over hoe we Rufus leren dat papa heus niet de enige kletskop is...
Zondagmiddag tijdens de Brugse Run 4 Fun tien kilometer de tijd gehad – dat is bij mij een dikke vijftig minuten, in tegenstelling tot bij snelle schoonbroer Thomas die me al lang uitgerust stond op te wachten toen ik eindelijk over de eindmeet pufte – om mijn gedachten eens te laten gaan over wat er dezer dagen allemaal gezegd wordt over ontwikkelingssamenwerking.
Het LDD-mannetje Eppink had de discussie geopend door te stellen dat alle hulp overbodig is, groene Bart Staes in zijn gat gebeten natuurlijk. Toen ik na twee kilometer door het voetgangerstunneltje liep, bedacht ik dat het antwoord van Bogdan Vandenberghe van 11.11.11 nogal gepikeerd maar best wel redelijk was, en toen ik even later aan de Smedenpoort verrast werd door enthousiaste djembé-ers kwam ik erbij uit dat Karel de Gucht, momenteel Europees Commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking, groot gelijk had door de nood voor een meer effectieve/efficiënte besteden van de ontwikkelingshulpgelden maar ook voor een grotere responsabilisering van de lokale overheden aan te kaarten.
De geruchten uit Afrikaanse landen als Congo en Zimbabwe en de beschrijving van de Afghaanse situatie afgelopen weekend in de Standaard bevestigen wat ons ook in Cambodja enorm stoorde: een gigantische toestroom aan directe bilaterale buitenlandse hulp waarover de lokale overheid naar goeddunken over kan beschikken en waarvoor ze nauwelijks verantwoording aflegt (of verantwoording die er in de Cambo-situatie uit bestaat dat ze alweer hun beloftes van de afgelopen periode niet zijn nagekomen maar dat daar in de toekomst misschien wel verandering in komt). Daarnaast een massale aanwezigheid van goedbedoelende NGO’s die de zorg voor de allerarmsten op zich nemen, maar er helaas ook toe bijdragen dat de overheid dit zelf niet als haar plicht ziet. U kan raden waar dit in resulteert: nauwelijks verbetering in de situatie van de armen wegens totaal gebrek aan structurele of duurzame aanpak en tegelijk de ontwikkeling van een decadent rijke klasse die zich boven wet en ethiek verheven weet.
(Hierna werden mijn gedachten even afgeleid: de combinatie van herfstbladen en regenweer maakten dat het parcours erg glad lag, zoals een uitschuivende juffrouw met een tenue’tje van een atletiekclub een tiental meter voor me sterk visueel aantoonde. Die was ik dan ook meteen mooi gepasseerd, wedstrijd is wedstrijd, ha!)
Dat we nood hebben aan een meer internationale afstemming over waar we met al onze ontwikkelingssamenwerkingsgelden naartoe willen, beaamde ik De Guchts woorden rond het keerpunt van kilometer vijf. Dat het daarom des te jammer is dat niemand op dat niveau er zich iets van aan lijkt te trekken dat de millenniumdoelstellingen nu al met grote zekerheid niet gehaald zullen worden.
Dat we ook nood hebben aan professionalisering binnen de sector, besloot ik toen ik mijn karretje aanhing bij een andere loper die me de komende vier kilometer uit de wind zou zetten. Werken naar meer duurzaamheid op meso- en macro-niveau, het is nu al een dooddoener, maar dan eentje die helaas nog veel te weinig in praktijk wordt nagestreefd. En dat mijn oud-werkgever VVOB daar toch al enkele stappen verder in staat dan vele andere al dan niet goedbedoelende initiatieven.
En zo kwam ik mijmerend aan het bordje van kilometer negen-en-half en vond ik het tijd om die man waarbij ik nu al zo lang in het spreekwoordelijke wiel hing alsnog met een finale eindsprint (nu ja, sprintje) te passeren om daarna totaal uitgeput de eindmeet te kruisen. De mooie bloemetjes werden helaas enkel aan vrouwelijke deelnemers uitgedeeld. Waar kan ik die discriminatie aanklagen?
Laatste reacties